“Zeker. In deze economie zou zelfs een loonsverhoging van 50 dollar al fantastisch zijn.”

Hij schudde zijn hoofd. « Ik bedoel echt geld. Het soort geld dat vrijheid koopt – nooit je saldo checken voordat je gaat winkelen, reizen wanneer je maar wilt, een bedrijf beginnen zonder je zorgen te maken of het je ruïneert. »

Ik glimlachte. « Het klinkt alsof je een oplichterstruc probeert uit te halen. »

“Ik meen het.”

Ik legde mijn vork neer. « Oké, even serieus… dat klinkt leuk, maar het gaat nu prima met ons, en zolang ik jou heb, ben ik gelukkig. »

Hij keek me aan en zijn uitdrukking verzachtte. ‘Je hebt gelijk. Zolang we samen zijn en aan niemand verantwoording hoeven af ​​te leggen, komt alles goed.’

Ik had meer vragen moeten stellen, maar ik ging ervan uit dat hij zich uiteindelijk wel zou openstellen als ik hem maar de tijd gaf.

Op onze trouwdag geloofde ik dat ik de rest van mijn leven binnenstapte.

De ontvangsthal was warm, licht en vol leven. Karl had zijn jas uitgetrokken en zijn mouwen opgerold, en hij zag er gelukkiger uit dan ik hem ooit had gezien.

Hij lachte om iets wat een gast zei, toen zijn uitdrukking plotseling veranderde.

Zijn hand vloog naar zijn borst. Zijn lichaam schokte alsof hij iets wilde vastgrijpen dat er niet was.

Toen zakte hij in elkaar.

Het geluid van zijn val op de grond was afschuwelijk. Een vreemde seconde lang bewoog niemand.

Toen begon iemand te schreeuwen.

De muziek viel weg.

« Bel een ambulance! » riep een vrouw.

Ik zat al op mijn knieën naast hem. Mijn jurk spreidde zich om me heen terwijl ik zijn gezicht met beide handen vastgreep.

“Karl? Karl, kijk me aan.”

Zijn ogen waren gesloten.

Ik herinner me dat mensen zich verdrongen, zich vervolgens terugtrokken en zich daarna weer naar binnen drukten.

Ik herinner me dat de ambulancebroeders aankwamen, over hem heen knielden en woorden zeiden als « in orde », « nogmaals » en « geen reactie ».

Uiteindelijk keek een van hen me aan en sprak de woorden die me volledig verbrijzelden.

« Het lijkt een hartstilstand te zijn. »

Ze namen hem mee, en ik stond midden op de dansvloer in mijn trouwjurk, starend naar de deuren lang nadat de brancard verdwenen was.

De tranen stroomden over mijn gezicht.