Toen ik eindelijk weer thuis was, bereidde ik me voor op de nasleep. Mijn taxi reed de oprit op, mijn hart bonzend van de vragen die ik me had kunnen stellen. Maar toen ik instapte, werd ik begroet met gelach, het geklingel van glazen en warme, vertrouwde stemmen.
Een verrassingsfeestje. Voor mij.
Mijn beste vrienden, onze kinderen, zelfs een paar van mijn voormalige collega’s – allemaal waren ze er, met een glimlach. En in het midden stond Tom, met een klein, elegant doosje in zijn handen.
Hij liep nerveus maar vastberaden naar me toe. Zijn stem trilde toen hij sprak.
“Ik heb een fout gemaakt. Ik heb nagedacht over wat je hebt gedaan, en nu begrijp ik het. Ik heb je als vanzelfsprekend beschouwd, en het spijt me.”
Hij opende de doos. Er zat een verfijnde armband in – smaakvol, persoonlijk. Het soort cadeau dat bewees dat hij me toch wel kende.
