Mijn man liet mij en de kinderen thuis achter op kerstavond en ging naar zijn kantoorfeest – we zijn hem daar even gaan opzoeken.
Ik antwoordde automatisch, mijn gedachten tolden nog.
« Hé Lena! Wat trek je vanavond aan? Ik kan niet kiezen tussen mijn rode jurk en de groene. »
Mijn maag draaide zich om. De kamer begon even te draaien toen de puzzelstukjes op hun plaats vielen. « Wat draag je… vanavond? »
« Voor het bedrijfsfeest! Hoewel ik denk dat je al wel weet wat je aantrekt, toch? Je ziet er altijd zo verzorgd uit. Ik zat eraan te denken om die hakken te dragen die je zo leuk vond op de laatste bedrijfsbarbecue… »
Een vrouw aan de telefoon | Bron: Midjourney
« Het feest alleen voor het personeel? » Mijn stem klonk vreemd in mijn oren, alsof hij van iemand anders was.
Er viel een ongemakkelijke stilte. « Oh jee, Lena… Ik dacht… Ik bedoel, iedereen neemt zijn of haar partner mee… Oh nee, heeft Michael dat niet gedaan…? »
Ik hing op. De kerstlichtjes vervaagden terwijl de tranen in mijn ogen sprongen, maar ik knipperde ze woedend weg. Niet vanavond. Niet waar mijn kinderen bij zijn.
Een emotionele vrouw | Bron: Midjourney
‘Mama?’ Daisy trok aan mijn mouw, haar prinsessenjurk ritselde. ‘Waarom ben je boos? Je gezicht is helemaal rood, net als wanneer Max op de muren tekent.’
Ik forceerde een glimlach, hoewel het voelde alsof mijn gezicht elk moment kon barsten. « Ik ben niet boos, schatje. Sterker nog, ik heb net besloten dat we op avontuur gaan! »
‘Echt?’ Max’ ogen lichtten op, zijn eerdere teleurstelling was vergeten. ‘Zoals piraten?’
« Precies zoals piraten. » Ik stormde naar boven, naar onze slaapkamer, en rukte met trillende handen de kluis open.
