Mijn man liet mij en de kinderen thuis achter op kerstavond en ging naar zijn kantoorfeest – we zijn hem daar even gaan opzoeken.
Ik lachte, ving hem op midden in zijn pas en snoof de zoete babyshampoo-geur van zijn haar op. « Rustig aan, kapitein Max. We willen de boom niet omstoten voordat papa thuiskomt. »
« Wanneer komt papa? » Max’ onderlip trilde lichtjes. Hij vroeg het al om de twintig minuten sinds het ontbijt.
‘Binnenkort, schatje. Heel binnenkort.’ Ik keek weer op mijn horloge en probeerde de knoop in mijn maag te negeren. Michael kwam de afgelopen maanden steeds later thuis, telkens met een ander excuus.
Een bezorgde vrouw | Bron: Midjourney
Maar vanavond zou het anders zijn. Dat moest wel: het was kerstavond.
Precies op dat moment ging de voordeur open, waardoor een vlaag koude lucht naar binnen stroomde, en mijn man Michael. Hij zag er knap uit in zijn werkkleding, maar was afgeleid. Zijn ogen dwaalden door de kamer, hij nam alles in zich op, maar zag niets.
« Papa! » De kinderen stormden op hem af als kleine raketjes.
« Hé, schatjes! » Hij gaf ze alle drie een snelle knuffel en gaf me vervolgens een kusje op mijn wang toen hij voorbijliep.
