De vrouw stond op. « Ik moet gaan. »
‘Nee,’ zei Mike. ‘Blijf. Lauren, dit is dokter Keller. Zij is mijn therapeut.’
Ik knipperde met mijn ogen. « Je… therapeut? »
‘Ja. Ik zie haar al een paar maanden. Ik wist niet hoe ik het je moest vertellen. Ik schaamde me.’
‘Waar schaam je je voor?’
‘Ik ben doodsbang om te vliegen,’ gaf hij toe, zijn stem trillend. ‘Altijd al. Ik heb een paniekaanval gehad op het vliegveld toen ik zeven was. Mijn ouders zeiden dat ik me er maar overheen moest zetten. Dat ben ik nooit vergeten. Ik dacht dat de jongens ook in paniek zouden raken als ze te jong zouden vliegen.’
Ik staarde hem verbijsterd aan.
‘Ik heb het voor je verborgen gehouden,’ vervolgde hij. ‘Elke keer dat je een reis noemde, raakte ik in paniek. Het was makkelijker om ertegen te vechten dan het onder ogen te zien.’
Dr. Keller sprak zachtjes. « Mike vroeg me vandaag te komen. Hij wilde je laten zien waar hij aan gewerkt heeft. »
Ik keek hem aan. « Waarom nu? »
