Haar benen voelden hol aan.
De winterlucht rook naar oude sigaretten en nat wegdek.
Ze liep naar de deur en klopte één keer aan.
‘Kom binnen,’ riep Frank.
Ze opende het.
De kamer rook naar muffe lucht, rook en whisky. De televisie in de hoek stond op mute. De sprei was zo’n moteldeken met een print die vlekken verbergt. Frank zat op de rand van het bed, ongeschoren, met rode ogen, half ineengedoken en daardoor op de een of andere manier nog gevaarlijker. Op het nachtkastje stonden een fles whisky en een zwaar mes.
In de verste hoek, op een goedkope plastic stoel, zat Lily met haar eenhoornrugzak stevig tegen haar borst geklemd als een pantser.
« Mama! »
Lily schoot halverwege omhoog.
‘Ga zitten!’ snauwde Frank, terwijl hij met zijn hand op het nachtkastje sloeg.
Lily deinsde zo hard achteruit dat Jessica bijna ter plekke in elkaar zakte.
‘Ik ben hier,’ zei Jessica, terwijl ze probeerde kalm te blijven. ‘Ik ben alleen gekomen. Precies zoals je wilde.’
Frank lachte zonder enige humor en nam een slok.
“Nu wil je samenwerken.”
‘Laat haar naar huis gaan.’ Jessica stapte de kamer binnen en liet de deur achter zich dichtvallen. ‘Ze moet morgen naar school. Ze is bang. Laat haar maar bij Carol blijven. Dan kunnen we erover praten.’
‘Praten?’ Hij stond wankelend op. ‘Nadat je mijn eigen kind tegen me hebt opgezet? Na de rechtszaak? Nadat je me voor schut hebt gezet als een soort beest?’
Jessica zette nog een stap.
“Je denkt niet helder na.”
“Oh, ik denk heel helder na.”
Hij pakte het mes op.
Alles in Jessica’s lichaam verstijfde.
Ergens achter de badkamermuur, achter het gebarsten achterraam dat Mitchell had beschreven, stonden agenten zich op te stellen. Ze moest daarop vertrouwen. Ze moest tijd winnen zonder dat het leek alsof ze tijd aan het winnen was.
‘Je bent je appartement kwijtgeraakt door de juridische kosten,’ zei ze zachtjes, terwijl ze zich herinnerde wat Rachel, de oude buurvrouw, had gezegd. ‘Ik weet dat het moeilijk is. We kunnen moeilijke tijden samen doorstaan. Maar niet op deze manier.’
Hij staarde haar aan.
« Denk je dat ik dom ben? »
“Nee. Ik denk dat je boos bent.”
“Ik ben alles kwijtgeraakt.”
Jessica zette voorzichtig en langzaam nog een stap.
“Laten we er dan voor zorgen dat het niet erger wordt.”
Ze was nu dichtbij genoeg om te zien hoe erg zijn handen trilden.
Vanuit de hoek sprak Lily met een angstig, klein stemmetje dat op de een of andere manier door de hele kamer te horen was.
“Papa, alsjeblieft. Oma is gevallen en heeft haar hoofd gestoten. Ik wil gewoon even naar oma toe.”
Frank draaide heel even zijn hoofd om.
Een seconde.
Dat was alles wat ervoor nodig was.
De badkamerdeur explodeerde naar binnen.
Twee tactische officieren kwamen in een flits tevoorschijn, gehuld in donkere uniformen, kogelwerende vesten en met een bevelende stem.
« Politie! Laat het vallen! »
Een agent ramde Frank in zijn buik voordat hij zich volledig kon omdraaien. Het mes vloog uit zijn hand en kletterde onder het bed. De andere agent bereikte Lily op hetzelfde moment, beschermde haar met zijn lichaam en trok haar weg.
Jessica snelde naar voren toen de kamer zich vulde met geschreeuw, laarzen en het metalen geluid van dichtslaande handboeien.
Frank liet zich vloekend op de grond vallen.
Luitenant Mitchell kwam via de voordeur binnen met zijn wapen in de aanslag, maar wel gereed voor actie, wierp een blik op hem en sprak de formele woorden uit.
Frank Franklin is gearresteerd op verdenking van ontvoering, schending van een contactverbod en aanverwante aanklachten.
Frank woelde op de grond en schreeuwde dat Jessica hem erin had geluisd. Dat ze zijn leven had verpest. Dat iedereen in de kamer tegen hem was.
Mitchell nam niet de moeite om te discussiëren.
Hij heeft hem gewoon laten uitschakelen.
Jessica reikte naar Lily toe en sloeg haar armen om haar dochter heen op het lelijke tapijt van het motel, waarbij ze haar zo stevig vasthield dat Lily een giechelend geluidje maakte.
‘Ik heb je,’ fluisterde ze in haar haar. ‘Ik heb je. Ik heb je.’
Lily klemde zich met wanhopige kracht aan haar vast.
‘Ik dacht dat hij voorgoed weg zou rijden,’ snikte ze.
‘Nee,’ zei Jessica. ‘Nee, echt niet. Ik ben hier.’
Die avond, in Carols appartement, negeerde de oude vrouw de instructies van haar dokter en stond ze hen bij de deur op te wachten voordat iemand haar kon tegenhouden. Ze sloeg haar armen om hen heen en huilde als een vrouw die jarenlang de schok had opgevangen en eindelijk te horen had gekregen dat de muur het zou houden.
Frank kreeg geen borgtocht.
