Jessica sloot haar ogen.
Jarenlang had ze in overlevingsmodus geleefd, zo lang zelfs dat rust iets leek dat alleen mensen in nieuwere huizen met een betere verzekering overkwam. Maar hier was het dan. Niet perfect. Niet geweldig. De huur moest nog steeds betaald worden. Werk putte haar nog steeds uit. Budgetten waren nog steeds krap. Carols knieën deden nog steeds pijn bij vochtig weer. De wereld was er niet makkelijker op geworden.
Het was gewoon van hen geworden.
Hun huis.
Hun maaltijden.
Hun gewone toekomst.
Hun licht.
En dat, dacht Jessica, was genoeg om een leven op te bouwen.
HET EINDE
