“Mijn zus reed drie uur lang en liet haar partner in de auto achter.”
“Ik moest mijn man in het hotel achterlaten. ‘Ringen zonder ceremonie tellen niet.’ Ongelooflijk.”
Toen begreep ik het. Ava had niet alleen Mark buitengesloten. Ze had alle ongetrouwde partners verbannen – ondanks dat ze wel de mogelijkheid bood om iemand mee te nemen.
Mark wachtte nog steeds, inmiddels in een nabijgelegen bar. Hij had een berichtje gestuurd:
« Haal wat taart. Ik kom eraan. »
Uiteindelijk zag ik Ava naar buiten glippen om foto’s te maken. Ik volgde haar.
‘Ava,’ zei ik, terwijl ik haar tussen de opnames door sprak. ‘Kunnen we even praten?’
Ze aarzelde even, zuchtte toen en voelde zich in het nauw gedreven.
‘Wat?’ snauwde ze. ‘Ga je nu ook over Mark klagen? Net als iedereen vandaag?’
‘Ik snap er gewoon niets van,’ zei ik. ‘Na alles wat ik voor je heb gedaan, waarom zou je ons zo voor schut zetten? We zijn verloofd . Dat weet je toch?’
‘Het is mijn bruiloft!’ riep ze, terwijl de tranen in haar ogen sprongen. ‘Waarom reageert iedereen zo overdreven? Ik wilde gewoon een perfecte dag met officiële bruidsparen! Is dat nou zo erg?’
‘Meen je dat serieus?’ vroeg ik. ‘We gaan over zes maanden trouwen. Hoeveel ‘officiëler’ moeten we het nog maken?’
Ze keek boos. « Ik moest ergens een grens trekken! Weet je hoeveel ongevraagde gasten er anders waren komen opdagen? »
‘Bied dan geen extra gasten aan!’ zei ik. ‘Mensen bij de deur afwijzen is wreed.’
