Ik keek hem strak aan. ‘We zijn verloofd. Ze heeft me een plus één gegeven. Daar stond niets over in de uitnodiging.’
Hij haalde zijn schouders op. « Verloofd zijn is niet hetzelfde als getrouwd zijn. Bel Ava gerust als je wilt, zij zal het met me eens zijn. »
De mensen om ons heen vertraagden. Mijn gezicht kleurde rood toen ik me realiseerde dat we een scène aan het maken waren. Ik keek naar Mark. Hij glimlachte vriendelijk, hoewel ik de pijn in zijn ogen kon zien.
‘Het is goed,’ zei hij zachtjes. ‘Je hebt zo hard gewerkt voor deze dag. Ga maar naar binnen. Ik ga naar huis.’
‘Nee,’ zei ik, terwijl ik zijn hand vastgreep. ‘Ik bel haar wel.’
Maar Ava antwoordde niet. En toen drong het tot me door: dit was geen misverstand. Ze negeerde me. Ethan loog niet.
‘Wacht in de auto,’ zei ik tegen Mark. ‘Ik moet haar zien.’
Binnen was de locatie prachtig – precies zoals we het gepland hadden. Maar ik kon er niet van genieten. Ik keek de menigte rond, in de hoop Ava te vinden, maar net toen kondigde een medewerker aan dat de ceremonie begon. De gasten schuifelden richting de tuin aan het meer.
Vreemd genoeg waren er overal lege stoelen. Niet zomaar een paar, maar hele rijen met opvallende lege plekken. Eerst dacht ik dat ze te vroeg waren begonnen. Maar ik had het mis.
Ik liet me in een stoel zakken en stuurde Mark een berichtje:
« Ceremonie begint. Er gebeurt iets vreemds. Ik heb meer tijd nodig. »
Hij antwoordde meteen:
« Neem gerust de tijd. Ik ben er voor je als je me nodig hebt. »
Ava liep stralend, maar ook gespannen, door het gangpad. Haar ogen dwaalden nerveus over de schaars geklimatiseerde menigte. De ceremonie was kort, het applaus zwak en ongelijkmatig.
In de ontvangstzaal stonden complete tafels halfleeg. De dansvloer was verlaten. Ik passeerde groepjes gasten die fluisterden:
“Kun je geloven dat ze David hebben afgewezen? Twaalf jaar samen!”
