« Wat is het? »
“Ik weet het nog niet zeker.”
Ik schoof de matras iets van de muur af en tilde voorzichtig een hoek op.
Wat ik daaronder zag, deed mijn hart in mijn schoenen zakken.
Een smalle zwarte plastic buis zat vastgeklemd tussen de matras en het houten frame.
Er zat een dunne kabel aan vast die langs de zijkant van het bed naar de vloer liep.
Even begreep ik niet wat ik zag.
Toen drong het besef door.
Het hoorde niet bij het bed.
Het was apparatuur.
Ik heb de matras hoger gelegd.
De buis was verbonden met een klein opnameapparaatje dat met tape onder het bedframe was bevestigd.
Mijn maag draaide zich om.
Iemand had het daar verstopt.
‘Mia,’ zei ik zachtjes, ‘we gaan naar de woonkamer.’
« Waarom? »
“Vertrouw me maar.”
Binnen enkele minuten zaten we op de bank terwijl ik de politie belde.
Ongeveer dertig minuten later arriveerden twee agenten. De ene agent verwijderde voorzichtig het apparaat onder het bed vandaan, terwijl de andere vragen begon te stellen.
‘Kent u iemand die zonder toestemming uw huis zou kunnen betreden?’ vroeg de agent.
Ik schudde mijn hoofd.
« Nee. »
Maar Mia sprak zachtjes vanaf de bank.
“De kabelmonteur is vorige week geweest.”
Beide agenten draaiden zich naar haar om.
“Welke kabelmonteur?”
“Hij zei dat hij het internet aan het repareren was.”
Het bloed stolde me in de aderen.
Omdat ik me dat bezoek nog herinnerde.
Een technicus van een servicebedrijf was langsgekomen om de router in Mia’s kamer te controleren.
Hij was al bijna twintig minuten alleen boven.
De agent knikte langzaam.
“We nemen onmiddellijk contact op met dat bedrijf.”
Later die avond, nadat Mia naast me op de bank in slaap was gevallen, staarde ik naar het apparaat dat de politie had gefotografeerd.
Het matras voelde « strak » aan omdat de verborgen apparatuur eronder omhoog drukte.
En de beweging die ik op de camera zag, was niets bovennatuurlijks.
Het was het kleine mechanische motortje in het apparaat dat de opnamefunctie activeerde.
Dat betekende dat er iets veel ergers dan een kapot bed aan de hand was in de kamer van mijn dochter.
En als ze niet had geklaagd dat het bed te strak aanvoelde…
Ik had de camera om 2:00 uur ‘s nachts misschien wel nooit gecontroleerd.
