De camera was gekoppeld aan een app op mijn telefoon, zodat ik de kamer kon bekijken wanneer ik maar wilde.
De eerste paar nachten gebeurde er niets ongewoons.
Mia sliep normaal.
Het bed bewoog niet.
Maar in de tiende nacht werd ik plotseling wakker.
De digitale klok gaf 2:00 uur ‘s nachts aan.
Mijn telefoon trilde door een melding.
Beweging gedetecteerd – Mia’s kamer.
Nog half slaperig opende ik de camerabeelden.
Op de nachtzichtopname was te zien dat Mia op haar zij onder de deken lag.
Alles leek rustig.
Toen verschoof de matras.
Een klein beetje maar.
Alsof er iets onder de oppervlakte was verschoven.
Mijn maag trok samen.
Omdat Mia’s bed geen opberglades had.
Er lag niets onder, behalve de houten vloer.
Maar op de camera…
Er was duidelijk iets in beweging.
Ik staarde naar het telefoonscherm en probeerde mezelf ervan te overtuigen dat ik het me verbeeldde. Op het korrelige zwart-witbeeld, gemaakt met nachtzicht, lag Mia roerloos op haar zij, haar kleine borstkas gestaag op en neer gaand bij elke ademhaling. De kamer bleef stil. De enige beweging kwam van het lichte heen en weer bewegen van het gordijn bij het raam. Even stopte de matras met verschuiven en leek alles weer normaal.
Toen bewoog het zich weer.
Niet dramatisch, maar gewoon een langzame druk van onderaf, alsof iemand met een schouder of knie omhoog duwde. Het matras zakte een beetje in onder Mia’s rug.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
‘Mia…’ fluisterde ik tegen mezelf, ook al kon ze me niet horen door de camera.
De beweging herhaalde zich, dit keer sterker. De matras kwam in het midden iets omhoog voordat hij weer terugzakte.
Ik probeerde wanhopig een redelijke verklaring te vinden.
Misschien was het frame beschadigd.
Misschien was er een veer gebroken.
Misschien was de nieuwe matras verkeerd geïnstalleerd.
Maar geen van die ideeën verklaarde wat er vervolgens gebeurde.
De deken kwam iets omhoog bij Mia’s benen.
Alsof iets eronder omhoog was geduwd.
‘Mia,’ zei ik hardop, terwijl ik al opstond.
Ik greep mijn badjas en haastte me door de gang naar haar slaapkamer, terwijl ik de camerabeelden op mijn telefoon bleef bekijken.
De deur was gesloten.
De beweging binnenin stopte.
Ik opende de deur langzaam.
Mia sliep nog steeds.
Het matras zag er volkomen normaal uit.
Maar er klopte iets niet.
Ik hurkte naast het bed en tilde de deken iets op om het matrasoppervlak te inspecteren. Niets ongewoons. De stof was glad en vlak.
Toen herinnerde ik me de camerahoek.
Het was niet rechtstreeks op de bovenkant van het matras gericht.
Het was naar de zijkant gericht.
Langzaam dwaalden mijn ogen af naar de onderkant van het bedframe.
Toen zag ik het.
De matras lag niet meer recht.
