Mijn 4-jarige wees naar de vrouw van de baas van mijn man en zei: ‘Dat is de vrouw die bijt.’
Richard bleef met ons vieren op het terras zitten. Hij keek naar Vanessa, vervolgens naar Daniel, en vertelde hen zachtjes dat de blauwe map het enige fysieke exemplaar van de Hartwell-fusie was geweest.
« Ik heb twee maanden en een privédetective ingeschakeld om erachter te komen wie het gelekt had, » zei hij.
Vanessa probeerde iets te zeggen. Richard stak zijn hand op.
« Je komt maandagochtend naar het kantoor van mijn advocaat, » zei hij tegen haar.
Vervolgens wendde hij zich tot Daniël. Zijn stem was erg zacht.
« Je bent klaar. Overal. Niet alleen bij mijn bedrijf. »
Daniel smeekte. Hij zei dat hij het voor ons had gedaan, voor onze familie, voor een huis waar we trots op konden zijn.
Thuis stond Daniel in de keuken terwijl ik een tas voor een overnachting inpakte.
Ik keek hem aan en vroeg hem op wiens bank onze dochter het afgelopen jaar een andere vrouw had zien zitten.
Hij had geen antwoord.
Ik droeg May naar de auto, terwijl Daniel achter ons aan liep en steeds weer mijn naam riep.
Ik heb niet geantwoord.
Thuis stond Daniel in de keuken terwijl ik een weekendtas inpakte met een concentratie waarmee mensen waarschijnlijk bommen onschadelijk maken.
Hij bleef maar zeggen dat het niet was wat het leek, wat overtuigender zou zijn geweest als ik onze dochter niet net terloops had horen vertellen over zijn affaire en de nare bijkomstigheden die daarbij hoorden.
Zes maanden later woonden May en ik in een klein appartement.
May zat op haar bed, een knuffelkonijn omarmend, nu veel te stil, en keek ons met grote ogen aan. Toen Daniel naar me toe stapte, keek ik hem aan en zei: « Raak me vanavond niet meer aan. » Hij verstijfde. Daarna deinsde hij achteruit.
Zes maanden later woonden May en ik in een klein appartement dat naar kaneel en kleurpotloden rook. De huur was krap. De muren waren dun.
Maar May sliep zonder nachtmerries, en ik schrok niet meer als er in de kamer ernaast een telefoon trilde.
