Het comfort van het niet langer alleen hoeven dragen van de last van de dingen.
Deze scène bleef de hele dag in mijn hoofd hangen. Ik bleef eraan denken met een innerlijke glimlach en een nieuw gevoel: dat van een gedeelde last. De zekerheid dat ik op hem kon rekenen, zelfs voor de meest intieme en vanzelfsprekende dingen.
Het ging niet langer alleen om basisbehoeften. Het was het tastbare gevoel echt begrepen en gesteund te worden, zonder dat je erom hoefde te vragen.
