‘We weten niet of we meteen een nieuw huis krijgen,’ waarschuwde ik, hoewel het met de cijfers die Jessica me liet zien steeds waarschijnlijker werd. ‘Misschien huren we eerst een tijdje, of…’
‘Toch,’ zei Lily met een stralende blik in haar ogen. ‘Het is leuk om erover na te denken.’
Dus we maakten lijsten.
Een kamer speciaal voor haar, met muren geschilderd in precies de tint blauw die ze mooi vond.
Een kleine tuin waar ze bloemen kon planten zonder bang te hoeven zijn dat ze op de rozenstruiken van haar grootmoeder zou trappen.
Een keuken met voldoende aanrechtruimte, zodat ik niet het gevoel had dat ik met snijplanken bovenop de broodrooster aan het jongleren was.
Een school in de buurt waarvoor ik niet langs de straat van mijn ouders hoefde te rijden.
‘Een groot raam,’ zei Lily op een avond, terwijl ze een rechthoek op het papier tekende. ‘Zodat de zon naar binnen kan schijnen en we er planten kunnen neerzetten.’
‘Dat lijkt me mooi,’ zei ik, terwijl ik het me voorstelde. Zonlicht dat op een vensterbank viel, vol met kleine potjes. Een huis dat van ons was, niet geleend, niet verstikt door onzichtbare touwtjes.
Jessica verrichtte daar ook wonderen.
‘Er is een nieuwbouwproject met rijtjeshuizen drie dorpen verderop,’ zei ze tijdens een vergadering. ‘Goede scholen, rustige buurt, geen TikTok-‘contenthuizen’ voor zover ik weet.’ Haar glimlach was ironisch. ‘Met de overwaarde van het huis van je ouders kun je een aanbetaling doen. Het zal krap worden, maar het is te doen.’
We hebben er samen eentje bezocht: ik, Lily en Jessica erachteraan, haar hakken tikten op de houten vloer.
Het rijtjeshuis was smal maar licht. Drie verdiepingen, een kleine omheinde tuin, een keuken met glimmende apparaten die zachtjes zoemden. Lily rende van kamer naar kamer en gilde van plezier bij het zien van de ingebouwde boekenkasten in wat de woonkamer zou worden.
‘Ik zou hier mijn boeken kunnen neerzetten,’ zei ze, terwijl ze met haar vingertoppen de planken aftastte. ‘En mijn teken- en schilderspullen. En misschien kunnen we een zitzak kopen?’
‘We zullen zien,’ zei ik, maar ik zag haar al helemaal voor me, opgerold in een hoekje, lezend, met het zonlicht dat zich aan haar voeten verzamelde.
In de hoofdslaapkamer stond ik bij het raam en keek uit op de rij vergelijkbare huizen die tegenover elkaar stonden aan een rustige straat. Geen uitgestrekte gazons. Geen statige hallen. Geen enkel gevoel dat iemand iets aan iemand probeerde te bewijzen.
Alleen huizen.
‘Vind je het mooi?’ vroeg Jessica, terwijl ze naast me kwam zitten.
‘Ik vind het geweldig,’ zei ik.
We hebben een bod uitgebracht.
Het werd geaccepteerd.
De sluitingsdata vielen perfect samen, als puzzelstukjes. Het ene huis werd verkocht; het andere werd gekocht. Geld stroomde van de ene bankrekening naar de andere, waarbij het onderweg wel wat aan waarde verloor door kosten, belastingen en de talloze kleine bedragen die het systeem afroomt. Maar er bleef genoeg over.
Genoeg om opnieuw te beginnen.
Op 15 augustus, de deadline voor de uitzetting, reed ik naar de straat van mijn ouders.
Ik had mezelf voorgenomen dat niet te doen.
Ik zei tegen mezelf dat ik het niet hoefde te zien – dat ik professionals had ingehuurd om het proces af te handelen, dat alle juridische formaliteiten waren afgehandeld, dat mijn aanwezigheid niets zou opleveren en mogelijk alleen maar problemen zou veroorzaken.
Maar nadat ik Lily bij het kamp had afgezet, draaiden mijn handen als vanzelf aan het stuur.
