Ik vond een diamanten ring in een supermarkt en gaf hem terug aan de eigenaar. De volgende dag stond er een man in een Mercedes voor mijn deur.

Toen zag ik hem.

Tussen twee gekneusde Gala-appels lag iets goudkleurigs en glanzends. Ik bleef staan. Mijn eerste gedachte was dat het een van die plastic ringen was die kinderen in automaten verliezen. Maar toen ik het oppakte, besefte ik hoe zwaar het was.

Hij was betrouwbaar, hij was oprecht.

Een diamanten ring die je zeker niet zomaar in een groente- en fruitlade vindt. Mijn vingers sloten zich er instinctief omheen.

Ik keek om me heen. Behalve wij was het gangpad leeg. Niemand leek naar hem te zoeken en er klonken geen paniekerige kreten.

Even aarzelde ik.

Wat zou deze ring waard kunnen zijn? Wat zou hij kunnen dekken? De remmen? De wasdroger? De boodschappen voor de komende maanden? Noah’s beugel?

De lijst ging maar door in mijn hoofd.