Die avond zaten we samen in de keuken toast te eten met boter uit de koelkast, terwijl het schaaltje leeg maar geëerd op het aanrecht stond. We praatten over oma Selma – hoe ze Braden wakker maakte met kaneeltoast en volksliedjes zong terwijl ze deeg kneedde.
Voor het eerst had ik het gevoel dat ik mijn man echt begreep.
Een paar dagen later stuurde Clarissa een berichtje:
« Ik hoorde dat je het hebt opgelost. Sorry als ik de boel heb opgeschud. »
Ik heb het losgelaten. Familie is ingewikkeld. Maar familie houdt elkaar.
Weken gingen voorbij. De boter werd een terugkerende grap tussen ons. Als iemand vergat hem in de koelkast te zetten, gaf de ander een duwtje en zei: « Oei, Selma kijkt mee. »
Op een middag kwam Braden thuis met een kleine ingelijste foto van zijn grootmoeder. Hij zette die naast het botervlootje.
‘Op deze manier is ze elke dag bij ons,’ zei hij met een glimlach.
Ik omhelsde hem en voelde de zwaarte van me afvallen.
