Ik trouwde met een blinde man zodat hij mijn littekens nooit zou zien – op onze huwelijksnacht zei hij: ‘Je moet de waarheid weten die ik al 20 jaar verborgen houd’.
Ze glimlachte met tranen in haar ogen. « Ik ben trots op je. »
Ik liep naar Callahans appartement omdat ik de koele lucht en de tijd om na te denken nodig had. Buddy hoorde me als eerste; zijn pootjes schoten over de vloer voordat ik de bovenkant van de trap bereikte. Toen ik de deur opendeed, sprong hij zo opgelucht dat hij me bijna omverduwde.
Mijn man was in de keuken. Hij draaide zijn hoofd om zodra ik binnenstapte.
« Merry, je bent terug! »
‘Hoe wist je dat ik het was?’ vroeg ik.
Een droevige glimlach verscheen op zijn lippen. « Mijn vriend vertelde het me eerst. Mijn hart vertelde het me daarna. »
« Hoe wist je dat ik het was? »
Hij zette voorzichtig een stap naar voren, toen nog een, en reikte even met één hand. Hij raakte bijna het tapijt verkeerd aan. Ik reageerde instinctief en greep zijn pols vast. Callahan verstijfde onder mijn hand. Toen, heel zachtjes, vond hij mijn gezicht weer.
« Jij bent de mooiste vrouw die ik ooit heb gekend, Merry. »
Die eerlijkheid kwam harder aan dan welke verontschuldiging dan ook.
Toen rook ik iets dat licht aangebrand was achter zijn schouder en keek ik naar het fornuis.
« Callie! Ben je iets aan het verbranden? »
