Ik trouwde met een blinde man omdat ik dacht dat hij nooit de delen van mij zou hoeven zien waar de wereld jarenlang naar had gestaard. Toen, op onze huwelijksnacht, raakte hij mijn brandwonden aan, noemde me mooi en bekende iets waardoor ik alle veiligheid die ik dacht eindelijk gevonden te hebben, in twijfel trok.
Op de ochtend van mijn bruiloft huilde mijn zus eerder dan ik.
Lorie stond achter me in de kleedkamer van de kerk met haar handen voor haar mond, terwijl ze me in de spiegel aanstaarde alsof ze ergens onder het kant en de zorgvuldig opgemaakte make-up nog steeds het 13-jarige meisje zag dat ik ooit was.
Mijn jurk was ivoorkleurig met een hoge halslijn en lange mouwen, gekozen zowel uit bescheidenheid als uit schoonheid, hoewel Lorie erop had gestaan hem prachtig te noemen totdat ik het woord uiteindelijk zonder tegenspraak accepteerde.
Ze kon ergens onder het kant en de zorgvuldig opgemaakte make-up nog steeds het 13-jarige meisje zien dat ik ooit was.
‘Je ziet er prachtig uit, Merry,’ zei ze, terwijl de tranen over haar wangen rolden.
Prachtig. Dat woord blijft me soms nog steeds bij. Toen ik dertien was, hoorde ik een heel ander woord in een ziekenhuisbed, terwijl de helft van mijn gezicht brandde en elke ademhaling voelde alsof ik hem geleend had.
Een agent vertelde me dat een buurman waarschijnlijk onzorgvuldig met het gas was omgegaan. Dat was de oorzaak van de explosie. Hij zei dat ik « geluk » had dat ik het had overleefd.
Geluk had voor mij betekenen dat ik levend wakker werd in een lichaam dat ik niet herkende. Het betekende dat kinderen op school fluisterden en volwassenen me met een zacht medelijden aankeken, een medelijden dat juist meer pijn deed.
Onze ouders waren toen al overleden. Onze tante heeft ons een tijdje opgevoed, maar ook zij overleed. Toen stapte de achttienjarige Lorie een leven binnen waar ze nooit om gevraagd had en werd ze ineens alles voor me. Zij was degene die die dag naast de ambulance rende en bij me bleef tijdens elke stille, vernederende fase van mijn herstel.
Op mijn trouwdag stond mijn zus voor me en vroeg: « Ben je er klaar voor? »
Hij zei dat ik « geluk » had dat ik het had overleefd.
Ik veegde mijn ogen af en knikte. Daarna liep ik naar de man die mijn leven had veranderd.
Ik ontmoette Callahan in de kelder van dezelfde kerk waar we gingen trouwen.
Hij gaf drie middagen per week pianoles aan kinderen die nooit goed konden tellen en harder zongen dan ze speelden. De eerste keer dat ik hem hoorde, corrigeerde hij de timing van een jongetje met meer geduld dan ik ooit in een mannenstem had gehoord.
« Nog een keer, » zei Callahan zachtjes tegen de jongen. « Langzamer deze keer, vriendje. Het liedje loopt niet van je weg! »
Ik glimlachte al voordat ik hem zag.
