“We wilden er zeker van zijn dat je hier was.”
Later die avond stond ik in de achtertuin terwijl Jonathan en Lila aan het spelen waren.
Ze lachten en renden in rondjes alsof er nooit iets veranderd was.
Ik heb ze lange tijd bekeken.
En voor het eerst in jaren had ik niet het gevoel dat ik me ternauwernood staande hield.
Ik voelde me stabiel.
Cadeau.
Aan de grond.
En toen besefte ik dat Peter me niet had gered.
Hij had simpelweg een belofte gehouden.
En eindelijk had ik geleerd om op mijn plek te staan.
