Het herstel verliep traag. Ze had moeite met praten en noemde onze dochter een keer ‘Mika’ in plaats van ‘Misha’, waar ze vervolgens om moest lachen. De kinderen belden via videogesprek en lieten tekeningen zien van ‘mama met een kroon’ – haar verbonden hoofd. Kleine overwinningen gaven ons hoop.
Maar de rekeningen bleven maar binnenkomen. Mijn salaris was nauwelijks genoeg om de kosten te dekken. De personeelsafdeling keurde een lening goed, buren boden wat geld aan en Savitri kwam terug met verfrommelde briefjes van haar werkgevers. Zelfs het zilverwerk van Babuji werd verkocht. Elke roepie vertegenwoordigde iemands offer. Ik zorgde ervoor dat ik de bonnetjes met de donateurs deelde en beloofde hun vertrouwen te eren.
Toen kwam er nog een klap: uit het pathologisch onderzoek bleek dat het om een hooggradig glioom ging. Zes weken bestraling en chemotherapie waren nodig. De arts waarschuwde me: « Bereid je mentaal voor. Dit wordt zwaar. »
Ik knikte. Er was geen ruimte voor zwakte. Ik vroeg om een tijdelijke overplaatsing naar Kanpur, waar ik ‘s nachts vanuit huis zou werken, zodat ik overdag in het ziekenhuis kon zijn. Ik was niet sterk, maar ik had niet langer het recht om in te storten.
Priya begon tijdens de behandeling haar haar te verliezen. Op een avond schoor ik eerst mijn eigen hoofd kaal en keek lachend in de spiegel. « Zie je, deze stijl staat me beter dan jou. » Voor het eerst sinds de operatie lachte ze hardop.
Het leven in ons huis veranderde. Babuji leerde de kinderen roti’s rollen. Savitri oefende de tafels van vermenigvuldiging met liedjes. Ik gebruikte de bewakingscamera niet om te oordelen, maar om te koesteren: Priya die stapjes oefende aan de andere kant van de kamer, Babuji die onze kleinzoon optilde, mijn moeder die de kinderen instopte. Elk gewoon moment werd kostbaar.
Toen collega’s voorstelden om de inzamelingsactie voort te zetten voor andere patiënten, stemde ik daarmee in. We gaven de collectebus bij onze deur een nieuwe naam: « Priya Fonds – Voor het volgende gezin in nood. »
