Binnenin zaten twee vliegtickets en een handgeschreven brief.
‘Kom gerust langs,’ stond er. Meer niet.
Ik was bijna niet gegaan. Trots is een hardnekkig iets. Maar de nieuwsgierigheid won het.
Toen ik landde, stond Mara me op te wachten op het vliegveld met haar kinderen. Ze schreeuwden mijn naam en renden op me af alsof ik nooit was weggeweest. Ik knipperde met mijn ogen, plotseling sprakeloos.
In haar nieuwe appartement vroeg ze me te gaan zitten. Haar handen trilden. Ze legde een bos autosleutels in mijn handpalm.
‘Het is van jou,’ zei ze, terwijl de tranen al in haar ogen stonden. ‘Volledig betaald.’
Ik probeerde te lachen, probeerde ze terug te geven. Maar ze hield me tegen.
