Mara probeerde me eerst te betalen. Ik weigerde telkens.
‘Ik bied geen diensten aan,’ zei ik tegen haar. ‘Ik help alleen maar.’
Mijn vriend zag het anders.
‘Je wordt gebruikt,’ zei hij meer dan eens. ‘Elke week? Gratis? Dat is geen vriendelijkheid, dat is liefdadigheid waar ze misbruik van maakt.’
Ik wuifde het weg, maar de woorden bleven hangen. Vooral op avonden dat ik uitgeput was, dat ik mijn eigen plannen afzegde, dat ik me afvroeg of hij misschien toch gelijk had.
Toen was het plotseling voorbij.
Mara kreeg promotie. Een flinke promotie. Een andere stad. Een ander leven.
Haar laatste werkdag was een chaos: vergaderingen, e-mails, haastige knuffels. Ze zwaaide me toe vanaf de andere kant van het kantoor, fluisterde « Dank je wel » en toen was ze weg. Geen afscheid. Geen lang gesprek. Geen afsluiting.
Ik voelde me dom. Beschaamd. Alsof ik een jaar van mijn leven had gestoken in iets dat spoorloos was verdwenen. Mijn vriend zei niet « Zie je wel, ik had het je gezegd », maar dat hoefde ook niet.
Drie weken later viel er een envelop in mijn brievenbus.
