Brianna stond als aan de grond genageld, vernederd, terwijl haar vrienden stilletjes wegliepen.
Uitsluitend ter illustratie.
Binnenin gebeurde er iets magisch.
Een groep leerlingen vroeg mijn moeder ten dans. Toen nog een. En toen nog een.
Ze lachte – echt lachte – terwijl ze onder de lichten danste, haar ogen stralend.
Op een gegeven moment nam de dj de microfoon over.
‘Vanavond,’ zei hij, ‘dragen we dit lied op aan alle ouders die hun dromen hebben opgegeven zodat hun kinderen die van hen konden waarmaken.’
Hij speelde een langzaam nummer.
En ik heb met mijn moeder gedanst.
Ze legde haar hoofd op mijn schouder en fluisterde: « Ik had nooit gedacht dat ik dit zou krijgen. »
‘Je hebt het altijd verdiend,’ zei ik.
Aan de andere kant van de kamer zag ik Brianna alleen zitten, op haar telefoon scrollend; haar glitterjurk leek ineens goedkoop.
Mike stond naast haar.
