De volgende ochtend riep mijn baas me op zijn kantoor.
Hij schreeuwde eerst niet. Dat hoefde ook niet. Hij draaide zijn monitor gewoon naar me toe.
Daar stond ik dan, op de bewakingsbeelden – het meisje het boek overhandigend. Haar laten vertrekken. Alle regels overtredend.
‘Ik wil geen excuses horen,’ snauwde hij toen ik probeerde iets te zeggen. ‘Je hebt deze winkel bestolen door haar zomaar te laten weglopen. Je bent ontslagen.’
Ik liep naar buiten met mijn doos met spullen en voelde me vreemd genoeg licht. Opgelucht zelfs. Die baan had nooit als thuis gevoeld.
Een week later had ik een sollicitatiegesprek bij mijn droombedrijf – een baan waarvan ik nooit had gedacht dat ik die zou krijgen. Impulsief speldde ik de broche op mijn jasje.
De vrouw die me interviewde, verstijfde midden in een zin.
