Met enige moeite wees ze naar de achterwand achter een oude boekenkast. « Verplaats hem. »

De plank was zwaarder dan hij eruitzag, maar hij bewoog genoeg om een ​​verzonken paneel te onthullen dat bijna onzichtbaar was onder de naad van het behang. Mijn hart begon sneller te kloppen. Ik drukte op de plek die ze had aangewezen, en het paneel klikte open.

Daarachter bevond zich een smalle ruimte, niet groter dan een inloopkast, die gekoeld werd door een stil ventilatiesysteem. Aan één muur hingen een aantal beeldschermen. Op het bureau eronder lagen harde schijven met labels van maand en jaar. Camera’s bewaakten de keuken, de gang, de woonkamer, Margarets slaapkamer, het terras achter het huis en zelfs Linda’s favoriete stoel bij de serre.

Ik draaide me langzaam om en probeerde het te verwerken.

‘Ik heb ze laten installeren na mijn eerste val’, zei Margaret vanuit de deuropening. ‘Ik heb het aan niemand verteld. Mijn overleden echtgenoot vertrouwde op schriftelijke bewijzen. Ik vertrouw op opnames.’

Mijn handen trilden toen ik op ‘afspelen’ drukte bij de meest recente bestanden.

In het eerste fragment was te zien hoe Linda twee ochtenden eerder Margarets kamer binnenkwam. Ze trok de gordijnen open, gooide een pillenflesje op het bed en zei: « Je leeft alleen maar om mij te straffen. » Vervolgens spotte ze met Margarets poging om water te pakken en liep lachend weg.

In een ander fragment stond Daniel in de keuken met een vrouw die ik nauwelijks herkende van familiebijeenkomsten – Olivia, een verre aangetrouwde nicht. Hij kuste haar. Niet even. Niet vaag. Met de ene hand om haar middel, de andere schonk hij whisky in alsof alles al van hem was – huis, toekomst, overwinning.