Toen schudde ik mijn hoofd.
Niet omdat ik gestopt ben met liefhebben.
Pas omdat ik eindelijk begreep dat ik meer behoefte had aan rust dan aan routine. Mijn dochter verdiende meer dan een vader die nog steeds de verkeerde kant op ging.
Anna liet haar hand in de mijne glijden, zoals ze vroeger als klein meisje deed als we over parkeerterreinen liepen. Samen stonden we daar in de stille keuken.
Ik weet niet hoe ik Evelyn op de juiste manier moet rouwen, nu de jaren die voor haar bedoeld waren, bij iemand anders’ graf zijn terechtgekomen. Ik weet niet hoe ik Marie haar leugen kan vergeven, of mezelf kan vergeven dat ik die nooit heb doorzien.
Maar dit weet ik wel:
De liefde verdween niet zomaar omdat de waarheid te laat aan het licht kwam.
Het veranderde alleen van vorm.
