6. De Gouden Eeuw
Een jaar later
Het kantoor was stil, op het geluid van de oceaan die tegen de kliffen beneden sloeg na. Maya zat aan een bureau gemaakt van gerecycled drijfhout en glas. Ze bekeek de kwartaalrapporten. De aandelen van Vance Hospitality waren met 40% gestegen. Sinds zij CEO was geworden, was het merk alleen maar sterker geworden.
Aan de muur hing een ingelijste tijdschriftcover: Forbes . Maya’s gezicht sierde de voorkant, ze zag er sterk en sereen uit. De kop luidde: De dienstmeid die het landhuis bezat.
Lily zat aan een kleiner bureau in de buurt en kleurde in een schetsboek. Ze was blij, zelfverzekerd en bevrijd van de negativiteit die haar jeugd had geteisterd.
De intercom zoemde.
‘Mevrouw Vance?’ vroeg de receptioniste. ‘Er is een vrouw in de wachtruimte. Een mevrouw Vanessa Sterling. Zij heeft geen afspraak.’
Maya aarzelde even. Ze had die naam al maanden niet meer gehoord.
Wat wil ze?
“Ze zegt dat ze reageert op de openstaande advertentie voor huishoudelijk werk. Ze zegt dat ze het werk echt nodig heeft. Ze zegt dat ze familie is.”
Maya stond op en liep naar het raam. Ze keek naar beneden, naar het zwembad waar het allemaal gebeurd was. Het water was kristalhelder.
Ze herinnerde zich het gevoel van het zware dienblad. De pijn in haar rug. De minachtende blik op Vanessa’s gezicht.
Ze dacht aan barmhartigheid. Ze dacht aan vergeving.
Toen dacht ze aan Lily die rillend in het water lag.
‘Zeg haar,’ zei Maya met een vaste stem, ‘dat we een strikt beleid tegen nepotisme hebben. En zeg haar dat we van onze medewerkers verwachten dat ze een uitstekende balans hebben. We kunnen het ons niet veroorloven dat mensen dingen laten vallen.’
“Ja, mevrouw.”
“Oh, en stuur haar een tegoedbon voor een buskaartje naar huis. Ik ben niet harteloos.”
Maya hing op.
‘Wie was dat, mam?’ vroeg Lily, terwijl ze opkeek van haar tekening.
‘Nog even een herinnering, lieverd,’ zei Maya, terwijl ze naar haar toe liep om haar te omhelzen. ‘Het enige dat we in dit huis dienen, is gerechtigheid.’
Lily giechelde. « En pannenkoeken. »
« En pannenkoeken, » beaamde Maya.
De camera zoomde uit vanuit het kantoorraam en onthulde het uitgestrekte resort. De zon ging onder en wierp een gouden gloed over de witte gebouwen. Het bord bij de ingang glinsterde in de schemering.
Emerald Bay – Waar loyaliteit wordt beloond.
Maya Vance stond in het raamkozijn en keek naar de zonsondergang. Ze was de onbetwiste eigenaar van haar eigen lot en bewaakte haar koninkrijk met een hart van goud en een ruggengraat van staal.
