Terwijl ik worstelde met schulden, stelde Diane de toekomst van Brianna veilig.

Met Pasen heb ik de waarheid aanvaard.

In plaats daarvan glimlachte ik. « Ik zou het heel leuk vinden om volgend weekend een theekransje te organiseren, » zei ik kalm. « Bij mij thuis. »

Diane knipperde met haar ogen. « Thee? »

“Ik stuur het adres door.”

Een week later volgden vijfentwintig familieleden de SUV van Diane toen de buitenwijken overgingen in beboste heuvels. De GPS gaf aan dat het een privéweg was.

Aan het einde stonden ijzeren poorten.

Diane fronste haar wenkbrauwen. « Dit klopt niet. »

De poorten gingen open.

Daarachter, op een heuvel van keurig onderhouden groen, stond een stenen herenhuis dat baadde in het middaglicht.

Niemand zei iets.

Ik stapte uit mijn auto, mijn hakken tikten op het grind. Crèmekleurige blouse. Nette pantalon. Niets opvallends. Het huis sprak voor zich.

‘Welkom,’ zei ik. ‘Je bent er.’

Diane staarde naar de gevel, de hagen en de fontein die in de zon schitterde. ‘Wat is dit?’

“Mijn thuis.”

Familieleden stroomden fluisterend uit hun auto’s. Brianna leek persoonlijk beledigd.

‘Dit is een huurpand,’ hield Diane vol. ‘Een locatie voor een fotoshoot.’