Twee weken wachten… en twijfels.
De dagen die volgden waren lang. Ik verstuurde sollicitaties, pleegde telefoontjes en liet mijn spaargeld langzaam opraken. Elke ochtend vroeg ik me af of deze impulsieve actie niet de grootste fout van mijn leven was geweest.
Toen, op een ochtend, lag er een klein fluwelen doosje op mijn stoep te wachten.
Geen uitleg. Geen woord.
Mijn hart klopte veel te snel terwijl ik het vasthield. Aan de zijkant een smalle spleet. Vreemd genoeg kwam het me bekend voor.
Het toneelstuk.
