Het toneelstuk dat me perplex achterliet.
Ze aarzelde even, maar stemde toen toe. Haar vingers waren ijskoud toen ze de mijne raakten. Ze glimlachte naar me – een oprechte glimlach, discreet, bijna dankbaar – en legde iets in mijn handpalm.
Een oude, versleten munt zonder aantoonbare waarde.
‘Bewaar het,’ zei ze tegen me. ‘Je zult vanzelf weten wanneer je het moet gebruiken.’
Ik wilde weigeren. Maar ze stond erop. En voordat ik het goed en wel besefte, gingen de deuren achter me open.
