Oké.
En op dat moment veranderde er iets in mij. Niet verbrijzeld. Eerder verscherpt.
Tegen 3:15 uur ‘s ochtends bewoog ik me door het huis alsof ik een dossier definitief aan het afsluiten was.
Daniel ging altijd al roekeloos met geld om, op die charmante, nonchalante manier die mensen maar al te gemakkelijk vergoelijken. Maar de boekhouding, de rekeningen, de structuur van ons leven – dat was allemaal mijn verantwoordelijkheid. Ik wist precies waar alles was.
Dus ik heb hem overal buitengesloten.
Kaarten: geannuleerd.
Accounts: geblokkeerd.
Abonnementen: beëindigd.
Wachtwoorden: gewijzigd.
Elke klik voelde precies aan.
Elke bevestiging is definitief.
Het huis zelf? Dat is van mij. Ik kocht het jaren voordat ik hem ooit ontmoette.
Hij verloor het eigendom niet.
Hij heeft het nooit gehad.
Om 3:30 uur ‘s ochtends heb ik een slotenmaker gebeld.
‘Nu meteen?’ vroeg hij slaperig.
‘Ik betaal wel wat extra,’ zei ik.
Tegen 4:00 uur ‘s ochtends werden de sloten vervangen.
Tegen 5 uur had Daniël geen toegang meer tot het leven dat hij een paar uur eerder had achtergelaten.
Precies om 8:00 uur ‘s ochtends schudde een hard bonkend geluid de voordeur.
Politie.
