Alleen maar ruimte.
En iets waarvan ik me niet realiseerde dat ik het al lang geleden kwijt was:
Vrede.
Soms denk ik nog steeds aan dat sms’je.
Niet langer met woede.
Met duidelijkheid.
Omdat Daniel dacht dat ik voorspelbaar was.
Wat hij nooit begreep, is dat stabiliteit geen zwakte is.
Het is de structuur.
En op het moment dat ik de boel niet meer bij elkaar hield, stortte zijn hele wereld onder zijn eigen gewicht in elkaar.
Hij dacht dat hij ontsnapte.
In werkelijkheid onttrok hij zich aan het enige dat hem nog overeind hield.
En ik?
Ik ben niet verdronken.
