Er gingen zes maanden voorbij.

Ik ben nooit meer mijn medicijnen vergeten.
Mijn huis bleef schoon en opgeruimd.
Elke avond zorgde iemand ervoor dat ik veilig was.

Belangrijker nog, ik had weer een doel.

Ik had gesprekken, verantwoordelijkheden en mensen die op me rekenden.

Ik voelde me niet langer een last.

Ik had het gevoel dat ik erbij hoorde.

Het ging niet alleen om geld besparen.

Ja, ik ben veel minder kwijt dan in een verzorgingstehuis.

Maar dat is niet het beste deel.

Het fijnste is dat ik in mijn eigen huis kan blijven.

Slapen in mijn eigen bed.
Omringd door mijn herinneringen, mijn foto’s, mijn leven.

En het gevoel behouden dat je nuttig bent.

Omdat het gevoel nuttig te zijn iemand veel langer in leven houdt dan comfort ooit kan.