Mijn vrouw, Hannah, leefde toen nog.
Ze lachte makkelijk, zong vals tijdens het koken en had de gave om zelfs de moeilijkste dagen te verzachten.
Toen Maisie geboren werd, grapten we dat het in huis een complete chaos was geworden.
Vier kinderen leek ons meer dan genoeg voor één leven.
Drie maanden later kreeg Hannah de diagnose kanker.
In eerste instantie hielden we onszelf voor.
We gaven de schuld aan uitputting. Stress. Slapeloze nachten met een pasgeborene.
Alles wat ons maar de kans gaf om te doen alsof er niets aan de hand was.
Maar de waarheid was wreed en snel.
Het soort ziekte dat niet vertraagt of wacht op hoop.
Binnen een jaar was ze er niet meer.
Ik herinner me nog hoe ik haar hand vasthield in de ziekenkamer en voelde hoe zwak die was geworden.
Ze kneep in mijn vingers, alsof ze een deel van zichzelf wilde achterlaten.
Ik beloofde haar dat ik voor de kinderen zou zorgen.
Ik beloofde dat ik het zou overleven.
Geen van ons wist hoe.
Sindsdien zijn we met z’n tweeën.
Aaron is negen, serieus en voorzichtig, en weegt meer dan een kind zou moeten.
Clara is zeven, emotioneel en fantasierijk, en observeert de wereld altijd aandachtig.
Ben is vijf, luidruchtig en rusteloos, en kan niet stilzitten.
Maisie is twee, eigenwijs, met krullend haar en zich er niet van bewust hoeveel ze ons leven heeft veranderd door er simpelweg geboren te worden.
Ik werk fulltime in een magazijn.
Het is vermoeiend, maar wel betrouwbaar.
Na werktijd neem ik allerlei klusjes aan die ik kan vinden – reparaties, sjouwen, muren repareren, lampen vervangen.
Alles wat het huishouden draaiende houdt.
Het huis zelf is wel wat versleten.
Het dak lekt als het hard regent.
De droger werkt alleen als je hem precies goed dichtgooit.
Onze oude minivan maakt elke week wel weer een nieuw, dreigend geluid.
Maar mijn kinderen eten.
Ze hebben het warm.
Ze worden geliefd.
Die middag, na school en de crèche, stopten we bij de supermarkt.
Melk. Brood. Fruit. Luiers.
Alleen wat ik me kon veroorloven zonder de kosten te overschrijden.
Ben klom onderin de winkelwagen en riep dat hij « de motor » was.
Clara bekeek de appels aandachtig, op zoek naar de « gelukkigste » exemplaren.
Aaron stootte een stapel ontbijtgranendozen om en deed alsof hij het niet was.
Maisie neuriede zachtjes, terwijl er kruimels vielen van een snack die ik haar niet meer herinnerde te hebben gegeven.
« Alsjeblieft, » mompelde ik, terwijl ik de winkelwagen duwde.
« Laten we deze rit overleven zonder dat de beveiliging ons eruit moet zetten. »
