Die ochtend veranderde alles. Mijn keuken rook naar aangebrande toast en slappe koffie.
Stemmen botsten tegen de vervaagde gele muren, scherp en constant, als een aanhoudende chaos.
Ik stond bij de gootsteen met opgestroopte mouwen, worstelend met een afvoer die al weken verstopt was, terwijl er drie ruzies tegelijk losbarstten.
« Papa, mijn groene sokken zijn weg. »
« Ze wil mijn gum niet terug. »
« Hij blijft maar naar me staren. »
Ergens tussen al het lawaai begon mijn jongste te huilen.
Maisie was ervan overtuigd dat haar knuffelkonijn voorgoed verdwenen was, ook al zat het stevig onder haar arm geklemd.
Mijn naam is Samuel Carter.
Ik ben 42 jaar oud, weduwnaar en de vermoeide vader van vier kinderen die op de een of andere manier klinken als een bouwplaats voor zonsopgang.
Twee jaar eerder was mijn leven onherkenbaar vergeleken met dit.
