‘Ik moet een paar dagen op zakenreis,’ zei hij, de leugen rolde als olie van zijn tong. ‘Spoedconsult in Miami. De ontvangst is misschien slecht, dus ik kan misschien niet veel communiceren. Zou je voor Leo willen zorgen, oké?’
Ik ging rechtop zitten en forceerde een glimlach die aanvoelde alsof hij uit hout was gehouwen. « Aha. Natuurlijk. Maak je geen zorgen om ons. »
Hij boog zich voorover en kuste me op mijn voorhoofd. Zijn lippen voelden koud aan. « Je bent de beste, Elena. Echt. »
‘Goede reis,’ fluisterde ik. Je hebt geen idee.
Op het moment dat de voordeur dichtklikte en ik zijn auto de oprit hoorde verlaten, begon de tijd te tikken. Ik huilde niet. Ik stortte niet in. Ik handelde met de vastberadenheid van een generaal in oorlogstijd.
Eerst pakte ik mijn telefoon. Ik draaide een nummer dat ik al een tijdje niet meer had gebruikt.
‘Sarah?’ zei ik toen de verbinding tot stand kwam. ‘Het is Elena. Ik heb een gunst nodig. Een hele grote.’
Sarah was een oude studievriendin die nu als ploegleider werkte bij de luchtvaartmaatschappij waar Carlos had geboekt. Ik vertelde haar geen zielig verhaal, maar de feiten.
‘Kunt u de boeking voor Carlos Mendez bevestigen?’ vroeg ik.
Een paar minuten lang klonk er getik op toetsenborden. « Ik zie hem, » zei Sarah, haar stem aarzelend. « Hij zit op vlucht AM492 naar Cancun. Vertrek om twaalf uur. Maar… Elena, hij is niet alleen. Er is een reisgenoot geboekt op dezelfde route. Een mevrouw Valeria Gomez. »
‘Dank je wel, Sarah,’ zei ik met een kalme stem. ‘Dat was alles wat ik nodig had.’
Is alles in orde?
‘Dat klopt,’ zei ik. ‘Ik kom naar het vliegveld.’
Ik heb opgehangen.
