Vervolgens logde ik in op mijn bankapp. Ik staarde naar de lopende transacties. De vluchten. De aanbetaling voor het hotel. Het diner dat ze blijkbaar gisteravond in een steakhouse hadden genoten terwijl ik Leo naar bed bracht.
Ik heb de fraudeafdeling van de bank gebeld.
‘Ik moet verdachte activiteiten melden,’ zei ik tegen de medewerker. ‘Mijn man heeft mijn kaart, maar hij gebruikt die voor ongeautoriseerde transacties die niet bij ons profiel passen. Ik denk dat hij het slachtoffer is van diefstal, of liever gezegd… verduistering. Ik wil dat u de kaart markeert zodat deze onmiddellijk in beslag wordt genomen bij het volgende gebruik.’
‘We kunnen de rekening blokkeren, mevrouw,’ zei de agent.
‘Nee,’ corrigeerde ik. ‘Ik wil niet alleen dat het geblokkeerd wordt. Ik wil dat de autoriteiten op de hoogte worden gesteld als er een poging wordt gedaan om het te gebruiken voor de afhandeling van waardevolle goederen bij een controlepost. Ik wil een fraudewaarschuwing die fysieke verificatie vereist.’
“Begrepen. We zullen het direct melden.”
Ik hing op en keek in de spiegel. Ik zag er moe uit, ja, maar mijn ogen waren hard. Ik ging naar Leo’s kamer. Hij speelde met zijn blokken, onschuldig en nietsvermoedend. Ik kuste zijn zachte wang.
‘Mama moet even een boodschap doen,’ zei ik zachtjes tegen hem. ‘Tante Maria komt een paar uurtjes op je passen.’
Ik had me niet in mijn gebruikelijke thuiswerkkleding gehuld, maar in een stijlvolle blazer en hakken. Ik wilde eruitzien als de CEO van mijn eigen leven. Ik pakte mijn tas, controleerde mijn sleutels en liep de deur uit.
De rit naar het vliegveld was een wervelwind van adrenaline. Mijn handen klemden zich zo stevig om het stuur dat mijn knokkels wit werden. Ik ging er niet heen om te smeken. Ik ging er niet heen om een scène te maken – tenminste, niet het soort scène dat hij zou verwachten. Ik ging erheen om de crash te zien.
Ik parkeerde de auto en liep de internationale terminal in. De airconditioning kwam als een ijskoude muur op me af. De geur van koffie en vliegtuigbrandstof vulde mijn zintuigen. Ik bekeek het vertrekbord.
Vlucht AM492 – Cancun – Inchecken geopend.
Ik nam plaats bij een pilaar, achter een grote potplant die een vrij uitzicht bood op de incheckbalies voor premium passagiers. Ik wachtte.
Tien minuten gingen voorbij. Toen twintig.
En toen zag ik ze.
