De gasten waren allang vertrokken; een doodse stilte viel. Ewa voelde de vermoeidheid langzaam over zich heen sluipen. Haar moeder zat nog steeds op het puntje van haar stoel, een zakdoek in haar hand. Het water van de omgevallen mok was opgedroogd en had een doffe vlek op het linoleum achtergelaten. ‘Mam, komt hij niet terug?’ vroeg Ewa zachtjes. ‘Laat hem het proberen,’ antwoordde Marta vermoeid. ‘Maar ik heb de deur op slot gedaan.’ Ze zaten een paar minuten in stilte. Toen opende Ewa het raam en liet frisse lucht binnen. Een koude rilling trok naar binnen, met de geur van was en tranen. De deur van de lijkwagen sloeg dicht in de tuin – ze hadden oma naar de begraafplaats gebracht. Ewa’s borst voelde leeg, maar verborgen in die leegte zat een vreemd gevoel van opluchting.
Een onverwachte gast
De volgende ochtend, bij zonsopgang, ging de deurbel. De notaris stond in de deuropening – Berger. Een keurig geklede man in een grijze jas, met een aktentas. Bezorgdheid stond op zijn gezicht te lezen. « Mevrouw Ewa, we moeten het hebben over het incident van gisteren. Ik wist niets van die tweede overeenkomst… Leon verzekerde me dat alles legaal was. Ik wilde geen problemen. » « U hebt de handtekening van een stervende vrouw vervalst, » antwoordde Ewa kalm. « U kunt zich beter zorgen maken over de rechtszaak. » Berger werd bleek. « We kunnen tot een overeenkomst komen… Ik ben bereid alles recht te zetten… » « Niet met mij, » onderbrak ze hem. « Met de politie. Ik heb al aangifte gedaan. » De notaris deed een stap achteruit, mompelde een verontschuldiging en verdween de trap op. Ewa sloeg de deur dicht. Marta glimlachte zachtjes – voor het eerst in drie dagen straalden haar ogen.
