Totdat hij zag wie er op de bank zat.
Zijn lach verstomde onmiddellijk. Daar, in de rechtersstoel, in een zwarte toga en met een bril op, zat dezelfde vrouw die hij die ochtend nog had bespot. Rechter Angela Moore. De aanblik ontnam hem het kleur.
Angela keek op van het dossier en zei kalm: « Agent Keller, wilt u alstublieft naar voren komen? »
Haar toon was professioneel, maar de zwaarte in haar stem deed zijn handpalmen zweten. Hij gehoorzaamde, niet in staat haar in de ogen te kijken. Niemand anders in de kamer wist wat er eerder was gebeurd, maar hij wel. En de schaamte voelde verstikkend aan.
Aan het begin van de zitting ondervroeg rechter Moore hem scherp. Elke fout in zijn verslag, elke tegenstrijdigheid in zijn verklaring – ze ontdekte ze allemaal. Keller stamelde door zijn antwoorden heen; het zelfvertrouwen dat hij als een pantser had gedragen, was nu verdwenen. Haar kalme, beheerste houding legde zijn zwakte effectiever bloot dan woede ooit zou kunnen.
Tijdens een pauze klonk er gefluister in de rechtszaal. « Wat is er met Keller aan de hand? » vroeg een agent. « Hij ziet eruit alsof hij een spook heeft gezien. »
Dat had hij. En haar naam was rechter Moore.
Tegen het einde van de zitting was Kellers arrogantie volledig verdwenen. Toen de zitting werd geschorst, vertrokken de meeste mensen, maar hij bleef achter, met een bonzend hart. Uiteindelijk liep hij naar de rechterbank.
‘Edele rechter… Rechter Moore,’ stamelde hij, zijn stem trillend. ‘Ik moet mijn excuses aanbieden.’
Angela keek op, haar gezichtsuitdrukking ondoorgrondelijk. « Waarvoor moet ik mijn excuses aanbieden, agent Keller? »
De vraag trof hem als een mokerslag. Ze zou hem er niet zomaar vanaf laten komen.
« Vanwege… mijn gedrag vanmorgen. In het café, » zei hij.
