Hij arriveerde altijd stipt om 8:17. Niet om 8:15, niet om 8:20. 8:17. Hij duwde de deur zachtjes open, alsof hij niemand wilde storen, en nam plaats op de bank bij het raam, die de anderen vermeden vanwege het iets te felle zonlicht.
Zijn grijze jas had hij altijd bij zich, zelfs als het weer weer mooi werd. Hij legde zijn hoed naast zich, bestelde het goedkoopste gerecht op de menukaart – een ei, toast, een zwarte koffie – en bleef daar dan zitten. Heel lang. Echt heel lang.
Wanneer stilte boekdelen spreekt
Aanvankelijk dacht ik dat hij op iemand wachtte. Toen besefte ik dat hij er vooral was om er gewoon te zijn. Roerloos zittend, de straat observerend alsof hij naar een vertrouwd schouwspel keek. Hij las dagenlang dezelfde krant, de bladzijden omslaand met een bijna eerbiedige traagheid.
Al snel begonnen sommige klanten zich te ergeren. Een tafel te lang bezet, een minimale bestelling… Ik verontschuldigde me, glimlachte en deed alsof ik het oploste. Maar dat deed ik nooit. Want elke keer als ik langs hem liep, zei hij:
« Bedankt dat ik mocht gaan zitten. »
Alsof het op zich al een voorrecht was om daar te zijn.
