Hij zette een stap dichterbij.
En toen nog een.
Zijn gezicht werd bleek.
Hij keek niet meer naar Arthur. Hij staarde naar de vervaagde foto op de gelamineerde kaart.
Zijn stem zakte tot een fluistering.
« Waar heb je dit vandaan? »
Arthur volgde zijn blik naar beneden, naar de foto: een onmogelijk jonge man, bevroren in de tijd.
‘Hij was mijn vriend,’ zei Arthur zachtjes.
Vincent slikte moeilijk. « Die man… zijn naam is George Bennett. »
Arthur knikte. « Ja. »
Vincent verloor zijn zelfbeheersing. « Hij was mijn vader. »
