Ze wist dat deze dag zou komen.
Sinds haar val de vorige winter was haar gezondheid gestaag achteruitgegaan. De stem van de dokter galmde nog steeds in haar gedachten: Je zou echt niet meer alleen moeten wonen, Margaret. Toen Lisa die ochtend een autoritje voorstelde, begreep Margaret wat ze bedoelde. De brochures van de seniorenresidentie San Pines lagen al weken op haar salontafel. Lisa was zachtaardig, maar volhardend geweest.
Ze reden in stilte verder terwijl het landschap veranderde. Margaret keek naar bekende plekken die aan haar voorbijtrokken: de bibliotheek waar ze twintig jaar vrijwilligerswerk had gedaan, het park waar ze Lisa vroeger op de schommels duwde.
‘Weet je nog hoe je me altijd smeekte om je hogerop te duwen?’ zei Margaret, haar stem trillend.
Lisa glimlachte. « Je waarschuwde me om niet te hoog te gaan, maar je duwde me vervolgens harder dan ooit. Ik gilde het elke keer uit. »
De herinnering zweefde tussen hen in, zoet en zwaar.
Een paar minuten later fronste Margaret haar wenkbrauwen. « Hebben we de afslag gemist? » vroeg ze. « San Pines had daar achter moeten liggen. »
‘Daar gaan we vandaag niet heen, mam,’ antwoordde Lisa, met een subtiele glimlach op haar lippen.
Margarets hart kromp ineen. « Waar gaan we dan naartoe? »
“Nog een klein stukje. We zijn er bijna.”
Tien minuten later sloeg de auto af naar een rustige, met bomen omzoomde straat die Margaret niet herkende. De huizen waren oud, charmant, met keurig onderhouden tuinen en hoge bomen. Lisa minderde vaart en reed de oprit op van een gezellig blauw huisje met witte kozijnen en een brede veranda versierd met bloembakken.
‘Hier zijn we dan,’ zei Lisa, terwijl ze de motor uitzette.
Margaret staarde verward voor zich uit. « Waar… zijn we? »
