Het was het gevoel.
Dat er iets in mijn leven vreselijk mis was gegaan… en dat ik te bang was geweest om het onder ogen te zien.
De volgende ochtend vertelde Miguel me dat hij voor drie dagen naar Dallas zou vertrekken.
Hij rolde zijn koffer naar de deur, kuste me op mijn voorhoofd en zei: « Zorg dat je de deur op slot doet. »
Ik knikte.
Maar de druk op mijn borst voelde ondraaglijk.
Toen de deur achter hem dichtviel en zijn voetstappen wegstierven, viel het huis in een onnatuurlijke stilte.
Ik stond daar een lange tijd, starend naar de deur.
Vervolgens draaide ik me langzaam om richting de gang.
Op weg naar de slaapkamer.
Richting het bed.
Mijn hart begon zo hard te bonzen dat ik het in mijn oren kon horen.
Er klopt iets niet.
