Want naarmate de stank erger werd, veranderde er ook iets anders.
Miguel begon me in de gaten te houden zodra ik in de buurt van het bed kwam.
De eerste keer dat ik zijn kant grondig schoonmaakte, kwam hij binnen en bleef stokstijf staan.
‘Wat ben je aan het doen?’ vroeg hij scherp.
‘Schoonmaken,’ zei ik. ‘Die geur wordt steeds erger.’
Zijn kaak spande zich aan. « Je verbeeldt je dingen. »
Ik liet een klein lachje ontsnappen, in de hoop dat hij wat milder zou worden.
Dat deed hij niet.
Daarna, elke keer dat ik de lakens aanraakte of iets pakte dat dicht bij hem in de buurt was, sloeg zijn humeur direct om. Hij werd scherp. Defensief. Geïrriteerd op een manier die geen enkele zin had.
Toen ik op een avond zei dat ik alles opnieuw zou gaan wassen, werd hij woedend.
“Raak mijn spullen niet aan. Laat het bed met rust.”
Ik bleef daar gewoon staan en staarde hem aan.
In acht jaar tijd had ik hem nog nooit zo zien reageren op zoiets alledaags.
En op dat moment begon er iets kouds en stils in mij te groeien.
Mensen raken niet zomaar in paniek… tenzij er iets te verbergen is.
Daarna kon ik niet meer stoppen met het opmerken van dingen.
Hoe snel hij elk woord over de geur de kop indrukte.
Hij werd erg gespannen als ik te dicht bij zijn kant van het matras kwam.
Hoe hij daar ‘s nachts lag te doen alsof er niets aan de hand was, terwijl ik stijfjes naast hem lag, door mijn mond ademhalend, me afvragend naast wie ik eigenlijk sliep.
Toen kwam de nacht dat ik het niet meer aankon.
De geur voelde levendig aan.
Ik lag in het donker, met wijd open ogen, ervan overtuigd dat er iets onder ons aan het rotten was. Mijn borst trok samen. Ik kreeg kippenvel van angst.
Het ging niet meer alleen om de geur.
