Het moment waarop haar zoon op de speelplaats viel en nooit meer bij bewustzijn kwam, heeft haar leven onherstelbaar beschadigd.
Binnen enkele uren verdween het geroep van het dagelijks leven, vervangen door een zo diepe stilte dat het verstikkend aanvoelde. Haar man, verdrinkend in verdriet en zelfverwijt, liet zijn smart verharden tot beschuldigingen voordat hij uiteindelijk vertrok. Hij verdween uit haar leven en liet haar alleen achter met herinneringen die zwaarder aanvoelden dan alles wat ze fysiek kon dragen.
In het ziekenhuis, omringd door piepende apparaten en gefluisterde gesprekken, bleef één arts dichtbij. Ze bood geen ingestudeerde troost of loze beloftes. In plaats daarvan bleef ze – haar hand vasthoudend, standvastig en aanwezig. « Blijf bij ons, » zei ze zachtjes. « Laat de pijn niet alles overnemen. » Die simpele woorden werden de dunne, fragiele lijn die haar gaande hield toen alles in haar wilde stoppen.