Om half acht lichtte mijn telefoon op met Grants naam.

Ik heb hem op de luidspreker gezet.

‘Naomi,’ zei hij met een lage, gehaaste stem, ‘je moet meewerken voordat dit uit de hand loopt.’

Lila rolde zo hard met haar ogen dat ik dacht dat ze zichzelf pijn zou doen.

‘Grant,’ zei ik, ‘je bent vanmiddag mijn huis binnengelopen en hebt daar gestaan ​​terwijl je vrouw probeerde me eruit te zetten. Het is al te laat.’

“Dit is niet Ambers schuld. Russell heeft hier de leiding.”

‘Nee,’ zei ik. ‘Russell financiert de voorstelling. Amber regisseert. Jij draagt ​​alleen de rekwisieten.’

Hij ademde scherp uit. « Je moet mensen altijd het gevoel geven dat ze klein zijn. »

« Dat is een interessante beschuldiging van een man die getrouwd is met iemand die jong genoeg was om wreedheid voor charme aan te zien. »

Stilte.

Vervolgens zei hij: « Er zal vrijdag een lockoutprocedure plaatsvinden. »

“Is dat zo?”

“Ik probeer je te helpen.”

Ik glimlachte naar de donker wordende ramen. « Zeg dan tegen Russell dat hij paragraaf veertien van de zekerheidsstelling die hij heeft gekocht, moet lezen. »

De lijn werd stil.

Grant had de documenten niet gelezen. Natuurlijk niet. Grant las nooit iets tenzij er een handtekening stond en er iemand rijker in de buurt was.

‘Welke alinea?’ vroeg hij.

‘Precies,’ zei ik, en ik hing op.

Lila lachte even, maar slechts kort. « Denk je dat Russell het weet? »

« Hij weet genoeg om gevaarlijk te zijn, maar niet genoeg om veilig te zijn. »

Tegen negen uur had ik drie telefoontjes van advocaten, twee van journalisten, één van een gemeenteraadslid dat zogenaamd bezorgd was, en een sms’je van Amber met de tekst: Geniet van je laatste nacht in dat huis.

Ik heb niet geantwoord.

In plaats daarvan reed ik zelf naar de kantoortoren in het centrum waar Thorne Urban Holdings nog steeds de bovenste twee verdiepingen bezette, hoewel de meeste mensen aannamen dat ik na de scheiding de actieve leiding had opgegeven. Die aanname werkte in mijn voordeel. Stille vrouwen werden onderschat.

Mijn juridisch adviseur, Daniel Mercer, ontmoette me in de vergaderzaal. De 58-jarige, onberispelijke en onverstoorbare Daniel was al bij me sinds mijn derde overname en mijn eerste serieuze rechtszaak.

Hij bekeek de documenten die Amber hem had overhandigd, pagina voor pagina, en zette vervolgens zijn bril af.