« Waarom? »
“Omdat je gelijk had. Ik liet haar beslissingen voor me nemen. Inclusief de slechtste beslissing die ik ooit heb genomen.”
“Ik ga van je scheiden.”
« Ja. »
Oliver waggelde over het tapijt, greep Ethans been vast en keek hem met heldere, vertrouwende ogen aan.
‘Dada,’ zei hij.
Het was de eerste keer.
Ethans gezicht vertrok volledig. Hij pakte Oliver op en hield hem tegen zijn borst gedrukt.
‘Hé, vriend,’ fluisterde hij.
Ik stond daar toe te kijken hoe vader en zoon samenwerkten, en er veranderde iets in me.
Geen vergeving. Nog niet.
Maar misschien is er toch een klein sprankje hoop.
