Na het verlies van mijn man werd ons huis stiller op een manier die bijna overweldigend aanvoelde. De kleine routines die we ooit deelden, leken zwaarder te wegen, en zelfs alledaagse momenten voelden leeg aan. Ik geloofde dat verdriet meer had weggenomen dan alleen een persoon – het had ons gevoel van richting weggenomen. Maar te midden van die stilte begon mijn zoon op een stille, bedachtzame manier te veranderen. Wat begon als een persoonlijke manier voor hem om met de situatie om te gaan, groeide langzaam uit tot iets dat veel verder reikte dan ons huis.
