Eleanor zat in de stille, zonovergoten woonkamer, het tikken van de staande klok als een ritmische herinnering aan de vijf decennia die door haar vingers waren geglipt. Op haar vijfenzeventigste zou ze zich moeten settelen in de gouden schemering van een beproefd leven, maar ze voelde zich een vreemde in haar eigen lichaam. Vijftig jaar lang had ze de rol gespeeld van de plichtsgetrouwe echtgenote van Charles, een man wiens aanwezigheid net zo voorspelbaar en onveranderlijk was geworden als het meubilair. Hun huwelijk was niet geëindigd met een knal of een schandalig verraad; het was simpelweg weggekwijnd, als een kustlijn die zich overgeeft aan de meedogenloze, stille aantrekkingskracht van het tij. De intimiteit was allang verdwenen, vervangen door een holle choreografie van ochtendkoffie, beleefde vragen over het weer en lange avonden van gedeelde stilte die meer aanvoelden als een uithoudingsproef dan als een vorm van kameraadschap.
Een scheiding aanvragen op dit moment in haar leven voelde minder als een daad van rebellie en meer als een wanhopige poging om adem te halen. Haar kinderen, inmiddels van middelbare leeftijd met hun eigen gezinnen en problemen, reageerden met een mengeling van verbijstering en stilletjes oordeel. Ze beschouwden haar beslissing als een late bevlieging, een onnodige verstoring van de familietraditie. Maar voor Eleanor was het een daad van diepe eerlijkheid. Ze besefte dat als ze nog maar een paar jaar of zelfs maar een paar maanden te leven had, ze die wilde doorbrengen als de belangrijkste auteur van haar eigen verhaal. Het leven dat ze met Charles had opgebouwd, was een veilige haven, maar tegelijkertijd ook een kooi.
