Emily Carter was bijna weer bij haar tafel in een chique restaurant in Manhattan toen de manager haar tegenhield en met verlaagde stem zei: « Mevrouw, ik wil dat u nu meteen met me meekomt. En wat u ook doet, raak niet in paniek. »
Tien minuten eerder was ze al vertrokken na de viering van haar derde huwelijksjubileum met haar man Alex, zijn moeder Catherine en een jonge vrouw genaamd Jessica, die Alex steevast voorstelde als zijn adoptiezus. Van buitenaf leek de avond perfect. Alex was attent, liefdevol en onberispelijk kalm geweest – het soort man dat vreemden meteen bewonderden. Emily voelde zelfs een zekere opluchting, omdat de hoofdpijn en duizeligheid die haar al weken plaagden, leken te verdwijnen.
Tijdens de autorit naar huis realiseerde ze zich dat ze haar handtas was vergeten.
Ze nam in haar eentje een taxi terug, in de verwachting dat het niet meer dan een beetje gênant zou zijn. In plaats daarvan nam de restaurantmanager, Daniel Roberts, haar mee naar zijn afgesloten kantoor en liet haar beveiligingsbeelden zien die boven hun tafel waren opgenomen.
Emily keek toe hoe ze naar het toilet liep. Ze zag Alex de ruimte afspeuren om er zeker van te zijn dat niemand keek. Toen zag ze hem haar tas openen, haar vitamineflesje eruit halen, de echte capsules op een opgevouwen servetje gieten en ze vervangen door identieke pillen uit zijn zak.
Haar lichaam verstijfde van kou.
